paymanshaikhi

پيمان شيخي:
جلسه نقد و بررسي نمايش عروسكي"گلي گلي جون" به كارگرداني عادل بزدوده، با حضور نصرالله قادري، مريم سعادت و حميد كاكاسلطاني، اعضاي كانون ملي منتقدان تئاتر و انجمن نمايشگران عروسكي در تالار چهارسوي مجموعه تئاترشهر برگزار شد.
به گزارش سايت ايران تئاتر، در اين جلسه كه پس از پايان دومين اجراي اين نمايش و با حضور تماشاگران علاقه‌مند و خبرنگاران برگزار شد. ابتدا، عادل بزدوده نويسنده و كارگردان، ضمن ابراز خوشحالي از برگزاري جلسات نقد و بررسي براي آثار نمايش عروسكي يازدهمين جشنواره بين‌المللي تئاتر عروسكي تهران ـ مبارك، گفت:«باعث خوشحالي است كه وجود بخش نقد و بررسي آثار عروسكي نه فقط در مورد نمايش من بلكه به طور كلي براي تمام نمايش‌ها ثمره خوبي به همراه داشته است. بنابراين اميدوارم هنرمندان تئاتر عروسكي از اين امكان، استقبال كنند و اجازه دهند آثارشان مورد نقد و بررسي قرار گيرد.»
وي در ادامه افزود:«با وجود جلسات نقد و بررسي آثار نمايشي، به طور قطع گروه‌هاي نمايشي به نقاط قوت و ضعف اثرشان پي مي‌برند؛ چرا كه تا زماني كه آثار نمايشي مورد نقد قرار نگيرد، نمي‌توان به نقاط ضعف و قوت آن پي برد و براي قدرتمند كردن نقاط قوت و از بين بردن نقاط ضعف آن اقدامي كرد. در اين جا بايد به حضور كانون ملي منتقدان تئاتر اشاره كنم كه پس از چند سال بارقه‌اي از اميد را در دل عوامل نمايش‌هاي عروسكي به وجود آورده است.»
در ادامه اين جلسه نصرالله قادري، گفت:«براي بسياري از آدم‌ها كثرت بسيار مهم است؛ خصوصاً براي مسئولان. من معمولاً به عنوان كارگردان و نويسنده حضور دارم و دوباره پس از مدتي به عنوان منتقد در اين جلسه حاضر شدم. امروز عده‌اي به من گفتند كه در شأن تو نيست كه براي نقد كار عروسكي حضور پيدا كني كه البته براي من تاسف‌بار بود و با شنيدن اين جمله به ياد كامبيز صميمي‌مفخم افتادم كه روزي به او گفته بودند:«بالاخره چه وقت بزرگ مي‌شوي و از كار عروسكي دست برمي‌داري؟!» باعث تاسف است كه در كشور ما تئاتر عروسكي جدي گرفته نمي‌شود. در حالي كه در دنيا به عنوان رشته‌اي فوق تخصصي شناخته مي‌شود و چنان چه هنرمندي به فوق تخصص‌ تئاتر برسد، در دنياي تئاتر عروسكي فعاليت مي‌كند. به اعتقاد من كودك درون ما مرده، ولي در دوستانِ تئاتر عروسكي همچنان زنده است، اين كودك درون در عادل بزدوده، حسن دادشكر، بيژن نعمتي، كامبيز صميمي، عبدالملكي، مريم سعادت، مرضيه برومند، جواد ذوالفقاري و... همچنان زنده است.»
وي در ادامه افزود:«من تقريباً تمام كارهاي روي صحنه بزدوده را ديدم و در دو نمايش او هم به عنوان مدير توليد حضور داشته‌ام. در اين جا بد نيست اشاره كنم كه تئاتر عروسكي تئاتر تخيلي نيست؛ بلكه تئاتر فانتزي است. بنابراين اگر بخواهيم دنبال رابطه علت و معلول باشيم باورپذير نيست. بايد با دنياي عروسكي، كار عروسكي ‌ببينيم. جزء جزء دنياي فانتزي در عالم واقع وجود دارد. دنياي فانتزي دنياي تخيلي نيست، بلكه دنياي فراتخيلي است. در اين نمايش منهاي نورپردازي و امكانات نوري، آن چه كه باورپذير است، ارتباط با مخاطب است كه نقطه قوت نمايش محسوب مي‌شود. همچنين دو بخش زنده و عروسكي نمايش به خوبي با هم پيوند خورده بود، اما راوي قسمت اول ضعيف عمل كرده و احتمالاً قصه گفتن‌ مادربزرگ‌ها را نشنيده است.»
مريم سعادت نيز با اشاره به اين كه موفق به تماشاي 10 دقيقه ابتداي نمايش نشده، گفت:«در اين نمايش، آن چه كه آزار دهنده بود بخش نور نمايش بود و احساس مي‌كنم چنان چه امكان اجرا و تجربه اين نمايش براي بزدوده وجود داشت، نمايش بهتري ارائه مي‌شد. ولي بايد به نكته‌اي اشاره كنم و آن هم اين كه وقتي جمعيت تماشاگران را ديدم، با خودم فكر كردم كه آيا چند روز پس از جشنواره نيز شاهد اين تماشاگران در سالن‌هاي نمايش عروسكي هستيم يا خير؟»
حميد كاكاسلطاني يكي ديگر از منتقدان نمايش بود، وي گفت:«با ديدن اين تئاتر، به ياد جمله‌اي افتادم كه مي‌گويد تئاتر مي‌تواند براي عموم مردم، از كودك و بزرگسال و... باشد و مي‌تواند تقسيم‌بندي شود اما نوع ارائه آن اهميت دارد. در اين نمايش من متوجه نشدم كه اين نمايش مربوط به چه رده سني است، ضمن اين كه سوژه نمايش عروسكي بايد بر مبناي باور كردن باشد. نكته ديگر اين كه گيسخته بودن اپيزودها، باعث ارتباط نگرفتن من شد؛ چرا كه وقتي تكليف براي مخاطب روشن مي‌شود كه منظور، براي او گفته ‌‌شود و اين گسسته شدن حس، چندان مطلوب نيست. آيا در يك تئاتر عروسكي نبايد تكليف خود را معين كنيم كه براي چه رده سني است؟»
در ادامه اين جلسه عادل بزدوده در پاسخ به جواد ذوالفقاري مبني بر اين كه چرا اين موضوع را براي نمايش انتخاب كرده است، گفت:« "علي كوچيكه" همواره دغدغه من بوده و سال 49 اولين بار آن را تست زدم. خروجي خوبي هم داشت. تا زماني كه يكي از دوستان‌ در دانشكده آن را كار كرد. اين دغدغه سال 49 مرا وادار كرد كه نگاهي ديگر‌ و برداشتي مجدد از آن داشته باشم، اما آن را اصل ماجرا قرار ندادم. به اعتقاد من همه ما يك حوض كوچك تنهايي دارم و كسي را در آن راه نمي‌دهيم. سختي كار ما از اين جا به بعد آغاز مي‌شود كه با نگاه به ادبيات، كار را آغاز كرديم؛ چرا كه نثر‌ در ادبيات، براي نسل‌هاي متفاوت، تغيير پيدا مي‌كند.»